همه دورم هستند، شکر خدا
چشمم کف پاشون
زنده و پاینده و برقرار باشن
اما من تنهام، یا بهتر بگم
احساس تنهایی می کنم، دیگه همینه
احتمالا بچه ی ته تغاری که به دنیا بیاد
اوضاع تنهاییم بدترهم بشه. چه میدونم والا !!!
پ.ن پسرکم میخواد وقتی ازدواج کرد بعد از
مهمونی و بوق و سر و صداها، شب با من برگرده خونه !!!
همینقدر عشق و جذاب و نا آگاه به شرایط ![]()
![]()
برچسب:
نویسنده: شیوا سامانی