از سري سب بيداري هاي من ...

تو ذهنم يك عالمه فكر و خيال وول مي خوره، خانه ي پدري هستيم ... مشغول فيلم ديدن

بوديم كه همسر خوابش برد و ماهم ماندگار البته كه عاشق موندن اينجا و صبحانه هاي دست جمعي هستم.

رمان هاي نوجواني ام رو دانلود كردم و هر شب يكي رو مي خونم. قطع يقين بدونيد كه

مشكلي هست وگرنه ريتم زندگيم نبايد اينطوري مي شد. ايميلي رو كه ٢ روزه براي فرستادنش

تعلل مي كنم، امشب براي استاد سمنان فرستادم، فكرم جمع نمي شه ... هر تكه پاره ايش

يك گوشه افتاده.

يك بار استادم داشت از دفاع دانشجوييش مي گفت كه به دلايلي استاد شمشير برداشته و

دانشجوي خودش رو زده ( از نظر نوع برخورد و ميزان خشونت منظورش بود) حالا چند وقتي

ست كه مي بينم من هم همان روش رو با عزيزانم پيش گرفته ام، صداي استاد تو گوشم مي پيچه؛

" شمشير برداشتم زدمش كه بقيه نزننش!!!" من راببخشبد اگر شمشير برداشتم!!!شمشير سامورايي!!!